Herfoarme Tsjerke Earnewâld Hiemside Frysk Oekumenysk Wurkferbân

FOWE

grûnslach en doel fan de stifting FOWE

tsjerketsjinsten

kontakt

foar it bûsboekje

de Earn

De profeet as hoeder

Hoe te bidden?

De Geast fan God

Twa ferskillende wizen fan leauwen?

Wierheid

Seiderjûn

Betinke

Duco Arris Vorster, dûmny en mystikus

Oer Messias- en eintiidferwachtings

De skatkeamer fan ús hert

Begjinne by it begjin

Gewoane minsken

Twa gedichten fan Roemi

As God net bestiet, kin hja ek in frou wêze

Oer De Rottefalle nei Jorwert nei Earnewâld

Dr. Rienk Klooster beroppen yn Earnewâld

Kahlil Gibran: oer it houlik en oer bern

Leauwige ferbylding as antydepressivum

God is leafde, byldspraak, poëzij . . .

It pak fan ús heit

Hjir stean ik foar!

Kryst kollum

Longerjend lânskip: oer dichter C.O. Jellema

Slauerhoff en Jorwert (1)

Slauerhoff en Jorwert (2)

Slauerhoff en Jorwert (3)

Slauerhoff en Jorwert (4)

Slauerhoff en Jorwert (5)

Slauerhoff en Jorwert (6)

Slauerhoff en Jorwert (7)

Slauerhoff en Rinsma

Net te froed en net te tsjoed

Skepping en evolúsje, twa ferskillende taalfjilden

Siebe de Boer: sykje nei wat ferburgen leit

Johannes Hendrikus Zelle, in legindaryske dûmny

Jierdei! God en de twade sekse

Ympresjes fan in reis nei Sina

oer de nije Earn

Charles Darwin - de evolúsjeteory

Darwin, Nietzsche en de morele tinkflater

Johannes Calvyn

it kwea as macht en as realiteit

nij diakonaal doel: Sviatoslav

oer bûgd wêzen en oerein kommen

deltein yn ´e hel

de karre fan Jiskepûster

leauwe yn in God dy´t net ´bestiet´

it Krystferhaal

fuotstappen yn it sân

hoe lang moatsto noch?

ferslach stúdzjeferlof 2007

de ljurk en de kikkerts

de krusiging fan Jezus

de moard op Theo van Gogh

de Bibel:Hillige skrift en Wurd fan God?

de Protestantse Kerk in Nederland

de kening dy´t God sjen woe

de ferstannige soan: in Joadsk ferhaal

Oertinkings

Goed Freed en it lijen fan de minske

Advintspreek: de essinsje fan it bestean

Oer de Hoop

De echte druvebeam

Presys op tiid gongst ek wer fuort

In nij begjin meitsje

oer hawwe en wêze

oer Jezus en it kwea fan syn tiid

oer ‘Tuskentiid’ en 1 Korintiërs 13

oer de Geast fan Pinkster

oer Jona en it kwea

oer Genesis en Markus en it kwea

oer Mattéus en Job: de goede en de wylde weet

mar ferlos ús fan it kweade

oer Eksodus en Micha

oer Preker en ús Godsbyld

de trije wizen

God as de ´Almachtige´

oer Job en de almacht fan God

tsien preken oer it ‘Us Heit’

Frijheid

de Earnewâldster Rûnte

program foar it winterskoft 2017 - 2018

Trinus Hoekstra oer globalisearring en kredytkrisis

Hessel Posthuma oer it kwea yn it Boeddhisme

Evert van Olst oer it goede libben en it kwea

J.H. Laenen oer goed en kwea yn Joadske mystyk

Jan Greven - it kwea as macht en as realiteit

Sytse Ypma - God als Iets is geen porem

Jan Greven - veranderend religieus landschap in Nld

list mei literatuer side 1

list mei literatuer side 2

Hiemside Frysk Oekumenysk Wurkferbân Mail: tine.vanminnen@kpnplanet.nl


FOWE  -  De Earn


Desimber 2009


Kryst Kollum


Sûnt ik 15 jier lyn begûn bin de bibel te bestudearjen wit ik, dat Jezus net op earste Krystdei berne is.

En dat de âlde teksten letter taheakke mytyske ferhalen binne om Jezus te legitimearjen as Messias.

Mattéus bout it ferhaal benammen op mei ferwizings nei Jezus as in twadde Mozes. By Lukas wurdt gebrûk makke fan de âldtestamintyske wûnderbaarlike berte om it yngripen fan God dúdlik te meitsjen.

Ik ha dus net folle mear mei Kryst, al moat ik tajaan dat de muzyk en de âlde bylden by my noch altyd emoasjes oproppe.

Ik bin dus ien fan dy minsken, dy’t noch by de tsjerke hearre (wolle) en dêr’t guon fan sizze: ‘Wat docht er dêr noch?’ Want as jo net (mear) yn Jezus en de fersoening troch de krúsdea leauwe, wat ik eartiids wol dien haw, dan geane jo de ivige ûndergong temjitte, sizze guon. Lykwols kin ik al lang net mear leauwe yn in God, dy’t sûnder moederaasje it grutste part fan it minskdom foar ivich (!) nei de hel (!) ferwiist.

Ik haw in oar byld fan God krigen, want ik kin net lykas it Fatikaan of de Islam alle homo’s in plak yn it paradys ûntsizze (om mar wat te neamen).


Jezus wie in minsk

‘Wat seit it Kristendom of Jezus jo dan noch?’, wurdt my wol ris frege.

Dat is fansels in fraach, dy’t elke bibelstudint him/harsels hjoed of moarn stelle moat. Ik moat tajaan: neidat de wûnderbaarlike berte, it Messias-wêzen en oare mytyske lagen út de Evangeeljes ferdwûn binne, bliuwt der fan Jezus earst mar in keale minske oer. Mar wat foar minske!

Want dat is foar my de fassinaasje mei Jezus: dat er minske wie. In minske, berne yn in djip-religieus gesin yn Nazareth, dat hielendal yn de Farizeeske tradysje stie.

Syn âlders ha him de Joadske wet foarlibbe en hy hat de Joadske tradysje mear as 20 jier yngeand bestudearre foardat er op ‘en paad gyng mei syn eigen, fernijende ynsjoggen yn it âlde, Joadske leauwe.

Wy witte spitigernôch neat fan syn berte en syn libben foardat Markus en Johannes syn libbensferhaal begjinne mei syn doop yn de Jordaan. Dêr bart wat mei him, dêr krijt er de Geast.

Wat der wier bard is, delsaaiende dowen en/of stimmen út de himel, is foar my net sa wichtich.

Mar dêr op dat plak, fielde Jezus him roppen, dêr krige er ‘de Geast’ sa’t wy dat neame.


In minske kin de Geast krije

Jezus syn fierdere libben hat yn it teken stien fan de stim, dy’t him roppen hat by de Jordaan, foar Joaden it plak dêr’t se it troch God ûnthjitten lân yn geane.

Jezus as minske, dy’t besiket om nije wegen te sykjen mei God, yn in tiid dat ûnrjocht en oarloch syn lân en folk ferskuorre, seit my persoanlik mear as de healgod fan de evangelist Johannes. Dêr wit Jezus al yn it foar dat er lije moat, mar ek dat er wer ferrize sil.

De werklikheid is fansels oars.

It liket my, dat Jezus wraksele hat mei de hurde feiten fan it libben, sa’t jo en ik no noch dogge.

As minske is Jezus roppen en as minske is er ûndergien en tagelyk oerein bleaun. As minske hat er syn folgelingen sá ynspirearre, dat se nei syn dea oan it krús net leauwe koene, dat er stoarn wie.

Ik leau dat wol, mar tagelyk leau ik, wol ik leauwe, dat de Geast fan God noch altyd delsaaie kin op minsken.


Jan Lautenbach